متن : و قد اشار الى الوجهين بعض السّادة الاجلّة في شرحه على الوافية فانّه لمّا اعترض على نفسه : ب « انّ المعتبر من الاخبار ما استند الى احدى الحواسّ و المخبر بالاجماع انّما رجع الى بذل الجهد و مجرّد الشّك في دخول مثل ذلك في الخبر يقتضي منه » . اجاب عن ذلك : بانّ المخبر هنا ايضا يرجع الى السّمع فيما يخبر عن العلماء و ان جاء العلم بمقالة المعصوم من مراعاة امر آخر كوجوب اللطف و غيره . ترجمه : كلام و اشكال محقق كاظمى در شرح وافيه و برخى از سادات اجله ( يعنى مرحوم سيد محسن كاظمى ) در شرح وافيه به اين دو وجه ( كه در تقرير حجيت اجماع منقول ذكر نموديم ) اشاره كرده است . پس هنگامى كه به ( ان قلت ) خودش اعتراضى نمود به اينكه : اخبارى معتبر است كه مستند به يكى از حواس است و حال آنكه مخبر از اجماع و اتفاق علما ، خبرش بر رجوعش به بذل سعى و اجتهاد و اعمال حدس است و نه بر پايه حس و صرف شك در اين كه مثل چنين خبرى در خبر معتبر داخل باشد ، مقتضى ممنوع بودن و حجّت نبودنش است ، پاسخ مىدهد كه : مخبر به اجماع نيز در آنچه از علما نقل مىكند به حس رجوع نموده و از امرى محسوس خبر مىدهد ، اگرچه در رسيدن به نظر معصوم و علم پيدا كردن به مقالهء ايشان از مراعات امر ديگرى مثل قاعدهء وجوب لطف و يا غير آن استفاده كرده باشد .